Muis met oorwarmers

Er was eens een muis met grote oren en korte beentjes. Over zijn oren zaten oorwarmers want het stond hem niet vrij zijn oorschelpen in het openbaar te vertonen. Dan zou hij niet goed voor zichzelf zorgen. Vatte hij een kou, dan moest hij het zelf maar weten. De muizendokter zou niet helpen. De muizendokter had geen oorschelpen, want die moest horen wat zijn patiënten zeiden. En iedere keer zo’n schelp van zijn oor halen, nou … Er waren doktoren die wel verschuifbare oorwarmers hadden, maar die waren van eenvoudige komaf. En het was hier dat de verwarring toesloeg. Want wie wilde nu van eenvoudige komaf zijn. De beentjes misschien. Ja, die misschien, die vonden het laag-bij-de-grondse wel prettig, maar ze hadden weinig te vertellen. Ze waren zo ze waren. Toch zei het wel iets, figuurlijk. Gegoede muizen hadden lange poten, in de loop der generaties verworven door snel pikken wat van hun gading was. Het had een genetisch voordeel met een langpootmuis te paren. De kinderen hadden een betere uitgangspositie. En bovendien, zo ver boven de grond was het minder koud. En konden ze ronddwarrelende geruchten beter opvangen.

Goed, maar onze muis dus niet. Zijn beentjes waren zo kort dat hoge hakken of zelfs stelten hem niet zouden helpen. Korte beentjes en nog spatjes ook. Er zat weinig anders op dan de oorwarmers op te houden en geen geruchten te vernemen zo.
Wat zou een muis meer wensen. Was hij niet gelukkig, die muis? Ik hoop voor hem van wel, want ongelukkig zijn was verboden. Dan kwamen de ratten je halen om zich eerst een tijdje te vermaken met je. Waar je om gevraagd had trouwens, en zo diende je nog ergens voor. Waren ze op je uitgekeken en -een grotere vraag- leefde je nog, dan werd je aan de kat gevoerd. Zo had alles zijn zin. Wie kon bezwaar hebben?
Zo liep onze oorwarmmuis steeds met een grote smile rond. Daartoe had hij zich een mondklauw aangeschaft en inwendig in zijn wangen aan laten brengen. In de laatste reclamecampagne van ‘MouseTotal Inc.’ had hij zich hiertoe over laten halen: ‘Totale bescherming, wie wil dat nu niet?’ Nou, onze muis wel.

Nu is geen enkele ketting zo sterk of er zit wel een zwakke schakel in. In dit geval was dat onze muis zijn gedachten onzichtbaar had gemaakt. En met hem een heleboel oorwarmertjes van nederige afkomst. Ook daar was aan gedacht, door wie wist niemand. Dat was voor de gang van zaken echter van geen enkel belang. Feit was dat de mondklemmen die verkocht werden een zendertje hadden. En dat gedachten, via een ontvangertje ogevangen vervolgens doorgegeven en verzameld op een hele grote database. Deze bevatte reeds een schat aan informatie maar nu door het zendertje konden vele stappen voor informatieverzameling en -verwerking overgeslagen worden. ‘Bias’ en andere afwijkingen deden zich nauwelijks voor. Gedachten zijn voor 100% eerlijk. Een beetje chaotisch waren ze wel maar dat vormde hun rijkdom. Er vielen patronen van wensen en verwensingen uit de destilleren, gemakkelijk te vertalen in producten en maatregelen.

Eigenlijk was het overbodig zijn geweest ons muisje te benoemen, ware het niet, dat er met een van de lachebekkende mondklemmen iets misging. Met het naar binnenwerken van enkele niet te versmaden graankorrels, ging een stuk korenaar naar binnen. Normaal was zoiets uitgesloten -er zouden later nog onderzoekscommissies over starten en processen over gevoerd worden- maar die korenaar haakte achter het klemmetje links en al kauwende slikte onze muis hem in. Onze muis in paniek. Hij was namelijk helemaal niet gelukkig en zijn lachspier links was zo lui geworden, dat die niet meer bewoog.

Eerst stond die nog een tijdje in de lachstand, maar na verloop van tijd ging hij chagrijnig hangen. Het zendertje pikte signalen uit de buik van van onze muis op. De stoorzender was geboren, begon meteen volstrekt andere gedachten te zenden. De ingenieurs van ‘Mouse Total Inc.’ concludeerden dat zij een nieuwe trend op het spoor waren. Ze braken hun hoofd er over hoe die te interpreteren maar konden dit potentieel concurrentievoordeel niet laten lopen.

De nieuwe trend was een apparaatje dat gedachten stop zette. Een geweldig succes werd het. Iedere muis wilde er wel een. Zelfs muizen met lange benen schaften er een aan. De winst voor ‘MouseTotal Inc.’ liep torenhoog op, maar tegen die tijd was het kwaad al geschied. Met het verdwijnen van de gedachten verdween ook de angst. Twee belangrijke gevolgen:
Er kwam steeds minder informatie binnen, maar erger de angst die -zoals men weet- gewoonlijk uit gedachten geboren zijn ook.
De muizen verwijderden massaal de mondklemmetjes en het voorkomen van de muizen veranderde ook massaal, van lachend naar chagrijnig. Ze scholen bij elkaar in massameetingen.

De ratten vonden er niets aan zoveel bij elkaar en degenen die hen toegeworpen werden vertoonden volstrekt ander gedrag. Ze kropen niet weg bij de spelletjes maar bleven gewoon zitten en keken alleen maar. ‘Mousetotal Inc.’ dat het tij te kunnen keren door een gedachtenwegnemertje met angst geïncorporeerd op de markt te brengen. Ze werden zelfs door de regering voorgeschreven, als preventieve maatregel om de maatschappelijke orde te beschermen. Maar ja, begin daar maar eens aan. Muizen werden massaal opgepakt ende gedachtenwegnemertje van overheidswege vervangen door eentje met angst. Je had nu twee categorieën, de muizen met gedachtenwegnemer zonder angst werden aanbeden door die met angst want dat apparaatje was tegen hun wil geplaatst. Ze waren buitengewoon bang als ze een opdracht kregen. De gedachtenlozen zonder angst hadden dat snel in de gaten. En die hadden hun vrije gang gevolgd. Ze hadden een heleboel data verzameld, zeer bedreven omdat je daarbij niet hoef na te denken.
Ze waren er achter gekomen dat ons muisje eigenlijk een held was, omdat het met hem allemaal gegonnen was. Ze vroegen hem honderduit en opeens schoot die het incident met de korenaar te binnen. Ze maakten verslagen en films over de gebeurtenis. Wat nu duidelijk was: het ware geluk zit bij de korenaren. Ze verlieten massaal hun holen, productie- en werkplaatsen, op zoek naar de velden waar het graan groeit. De angstigen volgden omdat ze het niet durfden te laten. In lange rijen vertrokken zo. Er sneuvelden er een hoop bij de pogingen van de regering hen te stoppen: ‘de ondankbarte misbaksels die hun geluk versmaadden verdienden niet anders adan gedood te orden.’ Er bleven er genoeg over om de velden te bereiken, waar ze alle apparatuur uit- en afdeden, te beginnen met de oorwarmers. In die velden stichtten ze een soort van hippiekolonies. Maar dat kon ze eigenlijk niets schelen. Ze besteedden de meeste tijd aan het leren denken. Ongelukkig zijn moest kunnen ook, stiond zelfs in hoog aanzien. Een vrijgemaakte had een behoorlijk portie ongeluk in zijn bewustzijn.

‘MouseTotal Inc.’ door de regering op het matje geroepen, wist zich van de prins geen kwaad. Kortom, alom verwarring. Behalve in de korenvelden. Er kwam nauwelijks te oogsten graan van af, zo goed hadden de muizen het naar hun zin.
Onze muis heeft dat echter niet meer beleefd. Na het spel van de ratten, zeer langdurig en wreed (hij was vreselijk bang) werd hij gevoerd aan een kat. Niemand weet of hij toen nog leefde. Zijn portret hangt in ieder muizenhol. Zelfs bij die muizen die nog niet naar een korenveld vertrokken zijn. Ik bedoel maar.-

CC BY-NC 4.0
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License.