Mijn circusact

De zon schijnt in de circuswagen op het moment dat ik wakker word. Ik hoor een leeuw brullen, buiten. De dompteur voert zijn grote kat. Leuk is het niet, dat gegrom maar het hoort er bij. Mijn maat komt me wekken, die dacht dat ik nog sliep. Samen doen we stretchoefeningen. Het commentaar en het lachen om mijn geklungel maken me eerst goed wakker. Ontbijten doen we doorgaans in de wat grotere wagen van een van de artiesten.
Maar niet vandaag. Iedereen zit aan een lange tafel die tussen de wagens gezet is. Gezonde spullen: verse jus, yoghurt en croissants met de jam die ik zelf maakte nadat we bij een boer in België fruit konden plukken. Enfin, we spreken de dag door. Een druk programma, de acts voor het middagprogramma.

Ik doe een acrobatisch clownsnummer,  sta lange tijd op éen been, het andere gestrekt omhoog. Dat weet ik niet, dat mijn ene been gestrekt omhoog staat. Ik ben gewoon met mijn maat aan het praten. Die duwt steeds dat been naar beneden, even zo hard schiet het weer naar boven, tot langs mijn oor, zodra jij loslaat. Hij ergert zich. Uiteindelijk gooit hij me naar een rekstok die ik vastgrijp en waar ik omheen slinger alsof er geen zwaartekracht bestaat. Dat oefenen we dus en ‘s middags kleden we ons mooi aan, veel schmink en glitter. Het maakt me een ander, een clown. Details kloppen niet, de buste van mijn pakje zit op mijn rug en mijn benen zijn allebei verschillend, het ene elegant, het andere lomp. Dat elegante been zal steeds de lucht ingaan.
Mijn maat heeft een zakelijke outfit, een streepjespak.  En een vreselijke clownskop met sjagerijnige schmink, grote geruite pet en te grote felgekleurde schoenen à la Chaplin.

Het publiek stroomt toe voor de middagvoorstelling en wij zijn als eerste aan de beurt. We moeten het publiek opwarmen voor de rest van de show. Dat is onze uitdaging. Krijgen we ze ontspannen en aan het lachen? Iedere dag gaat het anders maar vandaag klopt alles. Met wat extra moeite kunnen we een groep van Fortis, een dagje op pad gestuurd, erbij te betrekken. We krijgen ze geïnteresseerd. Daartoe hebben we een speciale stragegie. We halen een van de druktemakers uit het publiek en laten die mijn elegante been naar beneden drukken, waarna die meteen weer omhoog gaat. Dus gelach, de druktemaker wordt uitgelachen. Zo doen we dat.

Ik werk al jaren in het circus, vooral het rondtrekken, de wisselende landschappen en seizoenen, het overal en nergens thuis zijn, het ritselen en rommelen met beperkte middelen, ik voel me er wel bij. Maar ik wil ook wel eens wat anders. Ik schrijf in mijn vrije tijd teksten, komische teksten voor een stand-up comedian. De act is voor een oudere vrouw. Wel, ik word ook ouder. Het gaat over het verval van het lichaam en allerlei misverstanden rond oudere-vrouw-zijn. Vanavond bij de avondvoorstelling heb ik een try-out. Niet verkleed, niet nodig, denk ik. Ze lachen zo wel om me.

CC BY-NC 4.0
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License.